RVN: Vrij verkeer van goederen… behalve als jij er iets aan overhoudt
Ergens in een grensstreek staat een Nederlander met een paar dozen sigaretten in zijn kofferbak. Legaal gekocht in België of Duitsland, voor eigen gebruik.
Volgens de Telegraaf is dit inmiddels onderdeel van een “crimineel circuit”. De staat loopt miljarden mis. Er moet iets gebeuren.
En kijk eens aan: plotseling kúnnen grenzen wél worden gecontroleerd.
Interessant.
Want als het over honderdduizenden asielzoekers per jaar gaat, horen we al jaren dat grenscontrole “onmogelijk”, “onmenselijk” of “te duur” is.
Maar als de schatkist accijns misloopt op peuken, blijkt er ineens wél capaciteit, juridische ruimte en politieke wil te zijn.
Vrij verkeer van goederen, zeggen ze.
Totdat jij er iets aan overhoudt.
Hoe vrij is dat verkeer eigenlijk?
Probeer als Nederlander eens een gewoon Duits telefoonabonnement af te sluiten.
Veel succes. Providers kijken je glazig aan, systemen praten niet met elkaar, en ergens in de kleine lettertjes staat dat het “niet bedoeld is voor permanente bewoning in Nederland”.
Of koop een auto in Duitsland. Op papier een prima deal.
In de praktijk: bpm, registratiegedoe, apk-eisen, fiscale hobbels en een overheid die je met argusogen volgt.
Probeer daarna langere tijd op een buitenlands kenteken te rijden als je in Nederland woont.
Je wordt sneller aangesproken dan een fietser die in Amsterdam zonder licht rijdt.
Ondertussen kunnen grote bedrijven en kapitaalstromen soepel over grenzen schuiven.
Winsten verdwijnen naar Ierland of Luxemburg, goederen rijden ongehinderd rond, en niemand heeft het over een “crimineel circuit”.
En dan zijn er nog de trustkantoren en brievenbusfirma’s.
Jarenlang konden artiesten, multinationals en vermogenden via Amsterdamse constructies hun rechten of winsten parkeren om belasting te drukken. Denk aan bekende namen die op papier in Nederland gevestigd waren terwijl ze ergens anders woonden en werkten. Dat heette toen “slimme fiscale planning” en werd actief gefaciliteerd.
De regels zijn strenger geworden, maar het principe blijft herkenbaar: optimalisatie is er vooral voor wie groot en goed geadviseerd is. Voor de gewone burger voelt elke grensoverschrijdende besparing al snel verdacht.
Voor hen is de interne markt een snelweg.
Voor jou is het een hindernisbaan met tolpoortjes, formulieren en selectieve handhaving.
Het echte principe
Het vrije verkeer van goederen en diensten is in de praktijk vooral vrij verkeer zolang:
de staat eraan verdient, of
grote spelers er beter van worden.
Zodra gewone mensen de prijsverschillen benutten die de overheid zélf heeft gecreëerd (extreem hoge accijns, belastingdruk, regelgeving), verandert het verhaal.
Dan is het opeens ontduiking, oneerlijke concurrentie of — de favoriete term — een crimineel circuit.
Het is hetzelfde patroon dat we overal zien:
regels die flexibel zijn voor de macht en star voor de burger.
OIM-uitweg
Een interne markt die alleen werkt in één richting, is geen vrije markt.
Het is een systeem met een draaideur: open voor de juiste partijen, dicht of bemoeilijkt voor de rest.
Blijf dit soort voorbeelden verzamelen.
Niet als gezeur over sigaretten of auto’s, maar als bewijs van hoe selectief “vrijheid” wordt toegepast.
Vraag aan jou
Als grenzen ineens wél te controleren zijn wanneer er accijns wordt misgelopen…
waarom zou dat dan onmogelijk zijn bij andere vormen van grensoverschrijdend verkeer?
En waarom voelt “vrij verkeer” voor de gewone Nederlander zo vaak als eenrichtingsverkeer?
Deze post is 100% authentiek en verifieerbaar via:
https://openinternetmanifest.org/nl/hash-verifier
### RVN: Vrij verkeer van goederen… behalve als jij er iets aan overhoudt
Ergens in een grensstreek staat een Nederlander met een paar dozen sigaretten in zijn kofferbak. Legaal gekocht in België of Duitsland, voor eigen gebruik.
Volgens de Telegraaf is dit inmiddels onderdeel van een “crimineel circuit”. De staat loopt miljarden mis. Er moet iets gebeuren.
En kijk eens aan: plotseling kúnnen grenzen wél worden gecontroleerd.
Interessant.
Want als het over honderdduizenden asielzoekers per jaar gaat, horen we al jaren dat grenscontrole “onmogelijk”, “onmenselijk” of “te duur” is.
Maar als de schatkist accijns misloopt op peuken, blijkt er ineens wél capaciteit, juridische ruimte en politieke wil te zijn.
Vrij verkeer van goederen, zeggen ze.
Totdat jij er iets aan overhoudt.
### Hoe vrij is dat verkeer eigenlijk?
Probeer als Nederlander eens een gewoon Duits telefoonabonnement af te sluiten.
Veel succes. Providers kijken je glazig aan, systemen praten niet met elkaar, en ergens in de kleine lettertjes staat dat het “niet bedoeld is voor permanente bewoning in Nederland”.
Of koop een auto in Duitsland. Op papier een prima deal.
In de praktijk: bpm, registratiegedoe, apk-eisen, fiscale hobbels en een overheid die je met argusogen volgt.
Probeer daarna langere tijd op een buitenlands kenteken te rijden als je in Nederland woont.
Je wordt sneller aangesproken dan een fietser die in Amsterdam zonder licht rijdt.
Ondertussen kunnen grote bedrijven en kapitaalstromen soepel over grenzen schuiven.
Winsten verdwijnen naar Ierland of Luxemburg, goederen rijden ongehinderd rond, en niemand heeft het over een “crimineel circuit”.
En dan zijn er nog de trustkantoren en brievenbusfirma’s.
Jarenlang konden artiesten, multinationals en vermogenden via Amsterdamse constructies hun rechten of winsten parkeren om belasting te drukken. Denk aan bekende namen die op papier in Nederland gevestigd waren terwijl ze ergens anders woonden en werkten. Dat heette toen “slimme fiscale planning” en werd actief gefaciliteerd.
De regels zijn strenger geworden, maar het principe blijft herkenbaar: optimalisatie is er vooral voor wie groot en goed geadviseerd is. Voor de gewone burger voelt elke grensoverschrijdende besparing al snel verdacht.
Voor hen is de interne markt een snelweg.
Voor jou is het een hindernisbaan met tolpoortjes, formulieren en selectieve handhaving.
### Het echte principe
Het vrije verkeer van goederen en diensten is in de praktijk vooral vrij verkeer zolang:
- de staat eraan verdient, of
- grote spelers er beter van worden.
Zodra gewone mensen de prijsverschillen benutten die de overheid zélf heeft gecreëerd (extreem hoge accijns, belastingdruk, regelgeving), verandert het verhaal.
Dan is het opeens ontduiking, oneerlijke concurrentie of — de favoriete term — een crimineel circuit.
Het is hetzelfde patroon dat we overal zien:
regels die flexibel zijn voor de macht en star voor de burger.
### OIM-uitweg
Een interne markt die alleen werkt in één richting, is geen vrije markt.
Het is een systeem met een draaideur: open voor de juiste partijen, dicht of bemoeilijkt voor de rest.
Blijf dit soort voorbeelden verzamelen.
Niet als gezeur over sigaretten of auto’s, maar als bewijs van hoe selectief “vrijheid” wordt toegepast.
**Vraag aan jou**
Als grenzen ineens wél te controleren zijn wanneer er accijns wordt misgelopen…
waarom zou dat dan onmogelijk zijn bij andere vormen van grensoverschrijdend verkeer?
En waarom voelt “vrij verkeer” voor de gewone Nederlander zo vaak als eenrichtingsverkeer?
#VrijVerkeer #Accijns #EU #SelectieveRegels #Grenzen #RealiteitVsNarratief #RVN #OpenInternetManifest
https://openinternetmanifest.org
Deze post is 100% authentiek en verifieerbaar via:
https://openinternetmanifest.org/nl/hash-verifier
Deel dit bericht
Korte versie: Teaser voor X Raw Markdown: Exacte originele tekst (voor verifier) Unicode: Mooie opmaak voor Facebook / andere platforms
Reacties
Wil je reageren? Log in met GitHub.
Lezen kan altijd, ook zonder account.
💸 Ondersteun het Open Internet Manifest ❤️
Dit manifest blijft alleen bestaan dankzij jullie donaties.
Elke satoshi of monero helpt enorm (servers, domeinen, ontwikkeling).
Reacties
Wil je reageren? Log in met GitHub.
Lezen kan altijd, ook zonder account.